‘Letra’ e kamarierit që iu ‘mor jeta në masakrën e Velipojës Ndjej një goditje në kraharor, gjak, këmbët më dridhen dhe bie në tokë’…më shfaqen sytë e nënës

‘Letra’ e kamarierit që iu mor ‘jeta në masakrën e Velipojës Ndjej një goditje në kraharor, gjak, këmbët më dridhen dhe bie në tokë’…më shfaqen sytë e nënës

VELIPOJË– Një natë para fundit. Nesër do të filloj punë. Rroga nuk është e k eqe, plus që ai shoku im që punoi vjet atje, më tha se dalin edhe ba kshishe dhe fundi i muajit është i mirë. 3 muaj nuk janë pak. Lekët që do marr nuk do i mbaj të gjitha për vete. Do jap edhe diçka në shtëpi dhe pjesën tjetër do e mbaj për vete. Do blej një k ompjuter të ri se ai që kam është i vjetër. Kam një shok që mund të ma gjejë me çmim të mirë. Do qe ras dhe shokët me rrogën e parë./Pamjet meP0SHT.

Ja fillova. Nuk është aq e vë shtirë. Është pak va pë dhe nga dreka lodhja ndihet më shumë se porositë nuk kanë të sosur dhe janë të gjithë të uritur. Secili e do pjatën i pari. K lientët në përgjithësi janë të sjellshëm. Ka dhe ca të be zdisur, por unë përpiqem të jem i duruar. Nuk më besohet që erdhi fundi i ditës së parë. Nuk i ndi ej këmbët. Mezi pres të rregullojmë tavolinat e të iki në shtëpi.

L logarinë e mbylla dhe dola në rregull. Me b akshishe nuk dola ke q si për ditë të parë. Tani të rregulloj dhe tavolinat dhe të iki. Është vonë. Po shkon ora dymbëdhjetë. Ç’është kjo zhurmë?! Kush po zi het?! K risma, ar më dhe një go ditje në kraharor. Vë dorën mbi z emër. E kam të n grohtë dhe të lagësht. Shoh dorën që pr ek z emrën. Është e lyer me g jak. Këmbët më dr idhen dhe bie në tokë. Tek dritat e restorantit më shfaqen sytë e nënës dhe dëgjoj zërin e saj kur më përcolli në mëngjes- Të pr iftë e mbara bir!