Shkova te hoxha për ha IIet e mija, ai më kërkoi të…

Shkova te hoxha për ha IIet e mija, ai më kërkoi të…

Kjo hi stori po bën xhi ron e rrjetit! Ja letra:Jam një grua 55 vjeçare. Sonte dua t’ju rrëfej h istorinë e jetës sime, që është me të vërtetë një histori shumë e komplikuar, së cilës nuk po di t’i jap zgjidhje. Jeta ime deri tani ka qenë një f err i vërtetë.

S’thonë kot se fati i femrës është si një l otari, o fiton, o h umbet. Mua, për fat të ke q, më q ëlloi kjo e dyta. Qëkur isha vajzë, im atë më fejoi me mb lesëri me një djalë nga Tirana.

Im atë ishte shok i ngushtë me vjehrrin tim dhe ata na mundësuan martesën me bashkëshortin tim. Në kohën kur unë u martova, kuptova se im shoq nuk e pëlqente shumë punën, por atëherë ishte sistem tjetër dhe ai ishte i detyruar të punonte se nuk kishte rrugëdalje tjetër.

Ai punonte mekanik, kurse unë punoja b anakiere në një l okal këtu në Tiranë. Deri në periudhën e ndërrimit të sistemit, me thënë të drejtën, nuk është se sh konim k eq; kishim z ënka, por si çdo çift; ishin zë nka kalimtare, që nuk të mbesin në kujtesë.

Kishim dy fëmijë dhe bënim një jetë normale. Me ndryshimin e klasës politike në Shqipëri, unë dhe im shoq mbetëm të papunë dhe këtu filluan edhe ko ntradiktat e para mes nesh.

Kurse fëmijët ishin në moshën më de likate dhe donin të visheshin e ushqeheshin mirë. Im shoq, në atë kohë, filloi punë si taksist dhe në shtëpi na sillte lek sa për bukë. Lekët e tjera shkonte dhe i linte në k azinotë e Tiranës.

Kjo ka qenë edhe koha kur filloi ko nflikti në familjen tonë. Fëmijët u rritën dhe donin të shkonin në shkollë, por nga i ati nuk kishin asnjë lloj nd ihme. Komshia ime, që e kisha edhe shoqe të ngushtë, më tha se mund të më ndihmonte për t’i gjetur zgjidhje këtij ha lli që më kishte zënë.

Ajo më tregoi për një hoxhë, i cili kishte një zyrë, ku gjenin shp ëtim shumë ha llexhi nj. Unë, në fakt, nuk besoja shumë te këto gjëra. E dija se shumë nga këta që e quajnë veten h oxhallarë dhe marrin lek për atë që bëjnë, nuk ndj ekin fenë sepse feja nuk i kës hillon n uskat e kësi gjërash…

I thashë shoqes se unë nuk kisha shkuar asnjëherë nëpër h oxhallarë dhe kisha shumë fr ikë të shkoja atje, por ajo më tha se në fillim do shoqëroja atë, pasi ajo kishte një pr oblem me djalin që kish ng elur në një provim dhe ai e kishte ndihmuar gjithmonë për gjëra të tilla.

Kështu bëmë, shkuam te dyja. Vërtet shoqja nuk më kishe gë njyer, atje kishte shumë radhë. Ne pritëm derisa erdhi radha jonë dhe, kur hymë brenda, shoqja i p uthi dorën, ndërsa unë mbeta si e ng rirë në këmbë. Përgjigjja e tij ishte:

“Besoj se ke ardhur për shoqen, se kjo paska një h all të madh!”. Unë u sho.kova nga këto fjalë, kurse shoqja i shpjegoi se herën tjetër do të shkonim për mua. Pashë se ai i dha diçka të mbështjellë në letër dhe i tha: “Do t’ia vësh nën jastëk djalit dhe p rovimin e ka të marrë”. Mbas kësaj, djali e mori provimin dhe unë, për të parën herë, shkova tek ai dhe i tregova për pr oblemin tim.

Në fillim i thashë se doja të bënte diçka që të mos kisha më ma rrëdhënie in.time me burrin tim. Këtë gjë e dëshiroja të parën, pasi ai më rri.hte dhe në mbrëmje kërkonte që të k ryenim ma rrëdhënie se.ksuale. Nuk kishte gjë më të p ës htirë, unë e urr.eja burrin tim, me të rrija vetëm nga fri ka, pasi ai më kish kë.rcënuar që, nëse e lija, do të më vr.iste.